Tuesday, February 26, 2008

Ένας πατέρας σε απόγνωση.

Αναδημοσιεύω σήμερα από το μπλογκ του vagnes ένα συγκλονιστικό κείμενο.
Μια έκκληση για βοήθεια ενός πατέρα που ο γιος του έχει παγιδευθεί στον εφιάλτη των ναρκωτικών και μαζί του και η υπόλοιπη οικογένεια. Ο πατέρας είναι ο μόνος που αντέχει ακόμα. Και είναι μόνος. Σε ένα κράτος που θέλει να λέγεται σύγχρονο, με πολιτική πρόνοιας, με ενδιαφέρον για τους νέους και την οικογένεια. Όταν όμως αυτή η οικογένεια λυγίσει από τα προβλήματα, γυρνάει και δεν βλέπει κανένα δίπλα της. Το κράτος πρόνοιας είναι μια μαγική εικόνα, που εξαφανίζεται ακριβώς, όταν την έχεις ανάγκη.
Δεν γνωρίζω αν αυτή η αναδημοσίευση μπορεί να κάνει κάτι, αναρωτιέμαι μήπως υπάρχουν κι άλλοι τρόποι να παρέμβουμε ως διαδικτυακή κοινότητα. Μετά και από το παράδειγμα της Αμαλίας, νιώθω ότι πρέπει να γίνουμε πιο αποτελεσματικοί, πιο πρακτικοί.
Ζητούνται ιδέες επ' αυτού...
Να, το κείμενο-έκκληση:



"Είμαι πατέρας 3 αγοριών. Ο μικρός μου γυιός, σήμερα 26, είναι στα ναρκωτικά, στην ηρωίνη, από τα 16, από το σχολείο. Κατ' ευθεία στην ηρωίνη, τίποτα άλλο.

Είμαστε μια διαλυμένη οικογένεια, όπου ο πόνος είναι παντού και πάντα, 24 ώρες την ημέρα.Η γυναίκα μου, σε βαριά κατάθλιψη, με χάπια, σχεδόν σε καταστολή. Ο μεγάλος μου γιός φευγάτος, δική του οικογένεια, δικό του σπίτι, μακρυά από εμάς, μακρυά απ' τον πόνο. Θέλει να βοηθήσει, μα δεν μπορεί. Θέλει να μας βλέπει, μα δεν μπορεί. Όποτε έρχεται στο σπίτι, κοιτάζει τη μάνα του, βάζει τα κλάματα και φεύγει.

Μόνος εγώ, με την βαριά υποχρέωση να ζήσω. Να αντέξω, για φροντίσω όσο μπορώ, τη γυναίκα μου, να υποστηρίξω το γιό μου. Δεν ξέρω πια λέξη περιγράφει την καθημερινή προσπάθεια, την γύρα στις γειτονιές ψάχνοντας τα παγκάκια, τις σκοτεινές γωνιές, τα γνωστά στέκια, με μία μόνο ελπίδα: "Ας είναι, θεέ μου ζωντανός, τίποτα άλλο".

Τρεις φορές σε κώμα, τον πήγαμε στο νοσοκομείο. Εγώ και το ασθενοφόρο, ούτε ο αδερφός του εκεί, δεν αντέχει, δεν φταίει.

Η ζωή -ας την πούμε ζωή- στο σπίτι, διαρκής προφύλαξη, μην κλέψει, μην πουλήσει πράγματα, μην βρει λεφτά, για τη δόση. Σκοπός της ζωής του είναι μόνο η δόση. Τίποτα άλλο, και με όποιο μέσο. Αγωνία μην τον πιάσουν να εμπορεύεται: 20 χρόνια καταδίκη, φίλος του στο δράμα. Το τεράστιο δίλημμα για μένα: Όχι λεφτά, λένε οι γιατροί. Και τι? Αν μείνει χωρίς λεφτά, δεν θα κλέψει, δεν θα εμπορευτεί?

4 προγράμμματα απεξάρτησης, κάποια τα άφησε στη μέση, κάποια τα τέλειωσε. Ενθουσιασμός, νομίζαμε ότι τα κατάφερε, και σε λίγες μέρες τα ίδια, πάλι πίσω, πάντα από τον ουρανό στα τάρταρα, πάλι στη χρήση.

Έχω κοιτάξει γκρεμούς, έχω βγει στις άκρες μπαλκονιών πολλές φορές, για δώσω τέλος, για να ησυχάσω.Δεν τα κατάφερα, δεν είχα το δικαίωμα να το κάνω. Τι θα άφηνα πίσω? Ποιος θα μάζευε τα απομεινάρια της γυναίκας μου και του γιού μου. Πως να ξεχάσω την παράκληση της γυναίκας μου, 'το μόνο που σου ζητάω είναι να φύγεις μετά από μένα'. Είμαι από τους ανθρώπους που δεν έχουν το δικαίωμα, την πολυτέλεια να πεθάνουν, να ησυχάσουν.
Γράφω σε σας ζητώντας βοήθεια. Δεν ξέρω από ίντερνετ, παρακάλεσα φίλο να το κάνει.

Πριν από λίγες μέρες η Καθημερινή, την Κυριακή η Χώρα, ασχολούνται με το πρόβλημα των ναρκωτικών, και τη μόνη ελπίδα μας πια, την απελευθέρωση της Μεθαδόνης.

Ενώστε τη φωνή σας για την απελευθέρωση της διάθεσής της, από Νοσοκομεία, γιατρούς, από οτιδήποτε. Αρκεί να καταργηθούν οι λίστες της ντροπής. Βοηθήστε τα παιδιά μας να ζήσουν σαν άνθρωποι. Βοηθήστε οικογένειες να ξαναβρεθούν, τα παιδιά να μπορούν να βλέπουν πατεράδες χωρίς να ντρέπονται.

Αντιγράψτε αυτό το γράμμα, αν νομίζετε ότι θα βοηθήσει η φωνή ενός απελπισμένου πατέρα, αλλάξτε το, γράψτε κάτι δικό σας, στείλετέ το σε άλλους, κάντε κάτι.
Εσάς μπορεί να σας ακούσουν, εμάς δεν μας ακούει πια κανείς. Ούτε κόμματα, ούτε κυβέρνηση.

Βοηθήστε μας

Ενας Πατέρας"

Friday, February 22, 2008

Παίζουμε;


Το βρήκα στο μπλογκ του νίκου κ και πολύ μου άρεσε. Παίρνουμε το πιο κοντινό μας βιβλίο, πάμε στη σελίδα 123 και μετράμε 5 περιόδους, αντιγράφουμε και δημοσιεύουμε την 6η, 7η, 8η.
Εγώ έχω μπροστά μου την Μικρή Ιστορία του Κόσμου, του E. H. GOMBRICH.
Αντιγράφω:
"...Όλοι αυτοί αντιμετωπίζονταν σαν να ήταν εμπόρευμα. Τους αγόραζαν και τους πουλούσαν , όπως τα βόδια και τα πρόβατα. Όποιος είχε αγοράσει ένα δούλο ήταν ο αφέντης του."
θερσίτη, πάρε τη σκυτάλη, πώς να το κάνουμε θεματολογικά επιλέχθηκες, δεν φταίω!
giorgo, λορελάη, meril, vagnes, ndn, παίζουμε;

Wednesday, February 20, 2008

Ο ποιητής μου



Γιατί ποίηση είναι η χαρά της ζωής, το παιχνίδι, το γέλιο, ο έρωτας...
Και γιατί αυτός ήξερε να παίζει υπέροχα...





Το Πλεονέκτημα μιας Κόρης είναι η Χαρά του Ανδρός της Εμπειρίκος Aνδρέας

Πριν πέσει η άγκυρα της ακταιωρού στην θάλασσα
Kαι σύρουν την επιτελίδα της τάλογα των Kαρχηδονίων
Tα δροσερά φανάρια των ακρωτηρίων
Δέχονται τον αφρό και τις φωνές των γλάρων
Δέχονται τα δώρα που προσφέρουνε στους μελλονύμφους
Tώρα που η σάλπιγξ αντηχεί και σκάνε τα σαλπίσμα-
τα σαν ρόδια
Γιατί το σκότος διερράγη
Kαι το ξημέρωμα στο κέντρον του νησιού
Θυμίζει τους ανέμους που σηκώνουν
Tους πέπλους μιας νύφης σε χώρα τροπική
Aπαλά σαν κουνουπιέρες θερινού καταυλισμού
Aπαλά σαν χείλη που υποθρώσκουν επί λευκής σαρκός
Aπαλά σαν δάχτυλα που εμβαπτίζονται σε γάλα
Tέλος λύνει την κόμη της η νύφη
K' οι λεμονιές μεθούν τ' αηδόνια
Tα έντομα μαζεύουν τα πτερά τους
Tα καταρρίπτει επί του χώματος η ζέστη
H δόνησις των εκρήξεων ογκώδους ηφαιστείου
Διέρχεται δια των χειλέων της διώρυγος
Παρά τας ιαχάς δύο βουκόλων
Tώρα που παραμερίζονται τα κράσπεδα των βουνών από
την λάβα
Eνώ η εγκαρτέρησις του ενός και η ανυπομονησία του
άλλου
Πλαγιοδρομούν μπροστά στο σήκωμα της κεφαλής μιας
άρκτου.


(από την Eνδοχώρα, Άγρα 1980)

Sunday, February 17, 2008

Σε μια Ελλάδα που δε φοβάται το χιονιά.

http://www.youtube.com/watch?v=mqkqLMWwiPk
Μην ανησυχείτε, δεν πήρε η gyristroula τα βουνά απόψε (άλλοι ταξιδεύουν μέσα στα χιόνια). Νοστάλγησε άλλους τόπους, με πιο καθαρό χιόνι, με πιο αδρούς ήχους και ρυθμούς.
Ακόμα και μια νησιώτισσα μπορεί να έχει κάπου μια ορεινή Ιθάκη. Πού ξέρετε;

Friday, February 8, 2008

Η ψηφιακή γενιά και η...αψήφιστη.


Κάπου διάβαζα τελευταία για τη γενιά Μ που αναπνέει μέσα από οθόνες, αναλώνει τον ελεύθερο χρόνο της μεταξύ κινητού, υπολογιστή, τηλεόρασης και ipod, ενώ το τοπίο δεν αλλάζει ούτε την ώρα που μελετούν ή διδάσκονται. Ως γνωστόν, αυτοί οι ίδιοι στο άμεσο μέλλον θα εργάζονται πάνω από 10 ώρες μπροστά σε οθόνη και θα διοχετεύουν μέσα από αυτήν/ές και τις επιλογές του ελεύθερου χρόνου τους.
Και μια και αυτές οι οθόνες δεν προβλέπεται να σβήσουν από δω κι εμπρός, αντίθετα μάλλον θα πληθαίνουν και θα κατακυριεύουν τη ζωή αυτής της γενιάς, αλλά και όλων μας, ας επιχειρήσουμε λιγάκι να ψηλαφίσουμε τις αλλαγές που θα φέρουν στην κοινωνική ζωή.
Θα πιστέψουμε κι εμείς, "καλωδιωμένοι" άνθρωποι ήδη, ότι θα εκλείψει η κοινωνικότητα και θα γίνουν όλοι "μοναχικοί λύκοι" δίπλα σε φωτεινές οθόνες; Ότι θα ξεχάσουν να συνομιλούν, να κάνουν παρέα, να λένε αστεία, να φλερτάρουν, να κάνουν φιλίες και ερωτικές σχέσεις; Θα μεταλλαχθούν σε ένα είδος εξαρτήματος αυτού του ψηφιακού σύμπαντος;
Υπάρχει κι αυτό το ενδεχόμενο. Ακόμα και την εποχή που το μόνο μέσον για μοναχική απασχόληση ήταν το βιβλίο, υπήρχαν παιδιά που μόνο διάβαζαν, δεν τα άφηναν να βγουν έξω ή δεν μπορούσαν. (Κάποια απ' αυτά έγιναν συγγραφείς όπως ο Προυστ, αν θυμάμαι καλά). Μετά, όταν ήρθε το τηλέφωνο, πάλι οι κασσάνδρες προέβλεπαν την πλήρη απομόνωση, που θα ήταν η αναπόφευκτη συνέπεια αυτού του διαβολικού μηχανήματος και βέβαια αργότερα η τηλεόραση δαιμονοποιήθηκε ως το κατεξοχήν μέσο της ανθρώπινης αλλοτρίωσης.
Σίγουρα, κάθε μηχάνημα που μπορεί να δώσει την ευκαιρία για ψυχαγωγία, επικοινωνία ή απλό χάζεμα, αυτοδικαίως μπορεί να οδηγήσει και σε μειωμένη έφεση για ζωντανή επαφή και επικοινωνία. Πόσο μάλλον το ιδανικό μηχάνημα για πλήρες "ξεμυάλισμα" προς κάθε κατεύθυνση, ο υπολογιστής και οι...παραφυάδες του (κινητό, dvd, mp3 κλπ)
Αν παρατηρήσουμε όμως τους υγιείς εκπροσώπους της γενιάς Μ, θα τους δούμε να κάνουν ένα σωρό φυσιολογικά πράγματα, να βγαίνουν, να αθλούνται, να φλερτάρουν, να έχουν παρέες και φίλους, να χαίρονται τη ζωή με λίγα λόγια, όπως οι γονείς τους και οι παππούδες τους. Μπορεί η παρέα τους να συνεννοείται μέσω msn για το πού θα πάνε το βράδυ, να βρίσκουν παρέα μέσα από το face book, να ψήνουν κορίτσι στα chat rooms, και να φλερτάρουν αδιακόπως μέσω κινητού, αλλά δεν ζουν μέσα σε ένα κλειστό δωμάτιο, μπροστά στο pc ή στην tv τους. Οι υγιείς. Γιατί υπάρχουν κι αυτοί που κολλάνε στα ηλεκτρονικά παιχνίδια ή στον υπολογιστή, εθίζονται στο διαδίκτυο και παρουσιάζουν προβλήματα στη σχολική τους επίδοση ή στην κοινωνική τους συμπεριφορά, αλλά φτάνουν ακόμη και σε αυτοκαταστροφικές τάσεις (αυτοκτονίες μέσω διαδικτύου)
Τι γίνεται; Είναι η τεχνολογία ένας σύγχρονος καιάδας, για να ρίχνουμε όλους τους αδύναμους, όσους δεν έχουν ισχυρά αντισώματα ψυχολογικά ή κοινωνικά;
Θα πρέπει να αφήσουμε τα παιδιά μας να εκτεθούν ελεύθερα στους κινδύνους, για να γίνουν δυνατά, όπως έλεγε ο Ρουσό ή θα ήταν καλύτερο να τα κρατήσουμε όσο πιο μακριά γίνεται από όλους αυτούς τους σύγχρονους δαίμονες που απειλούν την ψυχή τους;
Ούτε το ένα ούτε το άλλο, κατά τη γνώμη μου.
Απλώς δεν πρέπει να...παραιτηθούμε. Δεν πρέπει να τα αφήσουμε μόνα στο δάσος με τον κακό λύκο. Είναι γεγονός πως όλα μας σπρώχνουν να τα παραδώσουμε σ' αυτές τις αγκαλιές, από τα μικρά τους χρόνια. Οι περισσότεροι μαθητές μου στο Γυμνάσιο από την Πρώτη τάξη έχουν τηλεόραση στο δωμάτιό τους, υπολογιστή και δικό τους κινητό. Όλα αυτά λειτουργούν ανεξέλεγκτα, χωρίς την παραμικρή επίβλεψη από τους γονείς και είναι καθαρά θέμα επιλογής των παιδιών τι πρόγραμμα θα δουν στην τηλεόραση, τι ώρα θα την κλείσουν, πού θα σερφάρουν στο ίντερνετ και πόσο, τι παιχνίδια θα παίξουν και πόσο θα μιλάνε στο κινητό. Από τη στιγμή που τα πάνε σχετικά καλά στο σχολείο και δεν δημιουργούν πρόβλημα με τη συμπεριφορά τους, κανείς δεν ασχολείται με τις τεχνολογικές ενασχολήσεις τους.
Πώς λέγεται αυτό;
Παραμέληση ανηλίκων λέγεται.
Απέραντη μοναξιά του παιδιού μέσα στο σπίτι λέγεται.
Αδιαφορία και εγκατάλειψη λέγεται.
Γιατί; Δεν αγαπάμε τα παιδιά μας; Μα, γι' αυτά δουλεύουμε, γι' αυτά ζούμε. Δουλεύουμε πολλές ώρες και δεν προλαβαίνουμε να ασχοληθούμε; Μα, ποιος κάνει τα τρελά νούμερα τηλεθέασης, ποιος γεμίζει μαγαζιά, κέντρα; Μόνο οι άτεκνοι;
Αν μας έλεγε κανείς να δώσουμε στο μικρό παιδί μας ένα μαχαίρι και να το αφήσουμε να ασχοληθεί μόνο του μέχρι να μάθει τη σωστή χρήση του κι ας πετσοκοπεί εντωμεταξύ, θα του λέγαμε ότι είναι τρελός. Δεν συνειδητοποιούμε όμως πόσο τρελό είναι που τα αφήνουμε ανυπεράσπιστα και ακαθοδήγητα μπροστά στα κοφτερά "μαχαίρια" της υψηλής τεχνολογίας, γιατί οι πληγές που τους κάνουν δεν είναι ορατές δια γυμνού οφθαλμού. Κι όμως με τη δική μας συμπαράσταση και καθοδήγηση αυτά τα "μαχαίρια" γίνονται θαυμάσια εργαλεία γνώσης, επικοινωνίας, ψυχαγωγίας και δημιουργικής απασχόλησης.
Και η αρχή για να μη γίνουν τα παιδιά μας ακοινώνητα και απομονωμένα είναι να μην τους στερήσουμε την πιο πολύτιμη πηγή κοινωνικοποίησης, την επαφή με τους γονείς και την οικογένειά τους.

Sunday, February 3, 2008

Μια αξέχαστη μύηση, μια μεγάλη ιέρεια.

Περί θεάτρου ο λόγος, σε μια από τις πιο αγαπημένες γωνιές αυτής της μπλογκοπαρέας.
Να τι μου θύμισε το κείμενο της meril.

Πώς μυήθηκε στο αρχαίο θέατρο ένα "παλιόπαιδο":

Αυτό λοιπόν το μικρό "παλιόπαιδο" ήτανε το βασανισμένο πειραματόζωο μιας μαμάς φιλολόγου, που το έτρεχε από βρέφος στα θέατρα, στα μουσεία, στους αρχαιολογικούς χώρους και σε ό,τι άλλο σχετικό μπορεί να σκαρφιστεί το...διεστραμμένο μυαλό μιας τέτοιας μαμάς. Το παιδί μεγαλώνοντας άρχισε να είναι πολύ δύσπιστο στις προτάσεις της μαμάς του για εξορμήσεις ψυχαγωγικού χαρακτήρα και διεκδικούσε με συνδικαλιστική εμμονή λούνα παρκ και ταινίες κινουμένων σχεδίων κι όλα τα εμπορικά θεάματα και ακροάματα της ηλικίας του. Εκείνη την περίοδο δε, αξίωνε με έντονο τρόπο να πάει στον Sakis, όπως κάθε μοντέρνο κορίτσι, και η μαμά πάλευε όσο μπορούσε να αποφύγει αυτό το πικρό ποτήρι.
Είχαν έρθει λοιπόν εκείνο τον καιρό στην Αθήνα για ένα Σαββατοκύριακο και ήθελε πολύ να δει την Εκάβη που ανέβαζαν τότε ο Παπαγεωργίου και η Πρωτοψάλτη στη Στοά, γιατί είχε διαβάσει τις καλύτερες κριτικές, αλλά και γιατί φρόντιζε να μην χάνει γενικά παραστάσεις της Στοάς.
Είπε λοιπόν στη μικρή: "Θα πάω θέατρο, θέλεις να έρθεις μαζί μου ή θα μείνεις με τη γιαγιά;" Όταν είσαι 11 χρονών, οι επιλογές σου είναι περιορισμένες και προτιμάς να πας έστω σε ένα βαρετό αρχαίο έργο (δεν είχε ξαναπάει), παρά να κάτσεις σπίτι να δεις τηλεόραση με τη γιαγιά.
Τελοσπάντων, ζήτησε λίγες πληροφορίες για το μύθο, τις πήρε και της φάνηκε κάπως υποφερτό. Στο θέατρο, ενώ έπιναν ένα τσάι στο φιλόξενο φουαγιέ, πήραν και το πρόγραμμα και το ξεφύλλιζαν μάνα και κόρη. Στο πρόγραμμα όμως είχε και το έργο αυτούσιο. (Αχ, αυτά τα πλήρη προγράμματα της Στοάς!) Το βλέπει η μικρή και το μάτι της πέφτει στους μονολόγους. "Τι είναι αυτά; Τι έργο είναι αυτό; Όλα αυτά τα λόγια τα λέει ένας; Πω πω βαρεμάρα! Τι θα τραβήξω! Και τι φταίω εγώ επειδή έχω μάνα φιλόλογο να τα ακούω αυτά; " Η μαμά φιλόλογος να ανοίξει η γη να την καταπιεί, καθώς ένιωθε να τους κοιτάει όλο το θέατρο, γιατί η κορούλα της δεν ήταν και χαμηλών τόνων. Μπήκαν και κάθισαν στις θέσεις τους και ξεκαθάρισε στη μικρή ότι απαγορεύεται να σηκωθεί και να βγει έξω όπως απειλούσε, γιατί θα είναι η τελευταία φορά που θα την πάει οπουδήποτε, φυσικά δεν της επέτρεψε να μασουλάει σοκολάτα, της είπε μόνο ότι μπορεί να κοιμηθεί αν θέλει. Και έτσι με ένα παιδί αιχμάλωτο στο κάθισμά του και το κλίμα ψυχροπολεμικό, έσβησαν τα φώτα και άρχισε η παράσταση...
Και εγένετο φως!
Από την πρώτη λέξη που βγήκε από τα χείλη της μεγάλης ηθοποιού μέχρι τη μαγική σιωπή που ακολούθησε την τελευταία λέξη, δίπλα της ήταν ένα παιδί εκστατικό. Ένα παιδί να ρουφάει τις λέξεις, με τις ματάρες να λάμπουν στο σκοτάδι υγρές κι ένα μικρό χεράκι να σφίγγει το δικό της με ένταση. Δεν θα ξεχάσει ποτέ το βλέμμα του παιδιού μόλις άναψαν τα φώτα. "Μαμά, τι ήταν αυτό;" Μόνο αυτό μπόρεσε να πει. Ένα μικρό "κακομαθημένο" είχε μυηθεί στο μεγάλο θέατρο με μόνο όχημα τη μεγάλη ηθοποιό Λήδα Πρωτοψάλτη. Ένας μικρός "αντιδραστικός" άνθρωπος συναντήθηκε με την υψηλή τέχνη και ποτέ δεν ξέχασε αυτή τη συνάντηση, ποτέ δεν έγινε από τότε εύκολη λεία σε κούφια θεάματα και ακροάματα.
Και κυρίως, δεν ξαναζήτησε να πάει στον Sakis. Ευτυχώς!

Saturday, February 2, 2008

ΜΑΣ ΑΞΙΖΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ


Κλείνουμε την τηλεόραση!
Για μια μέρα, έστω.
Δείχνουμε την δύναμη του κοινού.
Δεν τους δίνουμε άλλο το δικαίωμα της χειραγώγησής μας.
Ζητάμε ανεξάρτητη και αντικειμενική πληροφόρηση, έγκαιρη, έγκυρη και σοβαρή ενημέρωση, χωρίς ροζ και κίτρινες αποχρώσεις.
Ας τους δείξουμε την αγανάκτηση και την επιρροή μας.

ΛΕΜΕ ΟΧΙ:
Στην παραπληροφόρηση της διαπλοκής.
Στα χειραγωγούμενα ΜΜΕ.
Στον σκόπιμο αποπροσανατολισμό από τα σοβαρά θέματα που μας απασχολούν.
Στις εκπομπές – σκουπίδια χάριν τηλεθέασης.
Στα μονοθεματικά δελτία ειδήσεων.

Απαιτούμε σεβασμό και ποιότητα.
Κλείνουμε την τηλεόραση στις 11 Φεβρουαρίου.
Όλοι μας!

Υ.Γ Αναδημοσιεύστε το στα blog σας.
Στείλτε το, με mail στους γνωστούς σας.
Ας τους αποδείξουμε ότι δεν ανεχόμαστε άλλο τα "σκουπίδια" τους.

Κρέμα-σοκολάτα στο Παρίσι

Δυο υλικά που πάνε μαζί. Το καθένα μόνο του είναι πολύ νόστιμο, αλλά ο συνδυασμός τους είναι ανυπέρβλητος. Δυο κορίτσια που ταίριαζαν έτσι α...